Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης

Από την Αθήνα το 2004 ξεκίνησε η ολυμπιακή ιστορία της γυναικείας πάλης. Οι γυναίκες στην αρχαιότητα δεν επιτρέπονταν να πλησιάσουν την Ολυμπία. Οι μάχες σώμα με σώμα και γενικότερα η ενασχόληση με τον αθλητισμό, θεωρούνταν ανδρικό προνόμιο. Στην νεότερη ολυμπιακή ιστορία, η πάλη παρέμεινε ανδρικό αγώνισμα επί πολλές δεκαετίες. Από το 1928 που η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή επέτρεψε τη συμμετοχή των γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το ωραίο φύλο είχε πολλά άλλα αθλήματα να κατακτήσει, έως ότου ανακαλύψει την ομορφιά και τη δύναμη της ελευθέρας πάλης. 

Η επίσημη άνοδος των γυναικών στα ταπί έγινε το 1983. Πρωτοπόρες υπήρξαν οι Γαλλίδες αθλήτριες. Με τη συμπαράσταση της γαλλικής ομοσπονδίας πάλης, δημιούργησαν μια ομάδα η οποία άρχισε να δίνει αγώνες επίδειξης. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνταν παράλληλα οι ομοσπονδίες της Σουηδίας και της Ελβετίας. Το 1984 αθλήτριες των τριών χωρών ξεκίνησαν να οργανώνουν ανεπίσημα τουρνουά και να διαδίδουν το άθλημα. Το παράδειγμά τους δεν άργησε να βρει μιμητές. Το σύνολο των Σκανδιναβικών χωρών, η Ιαπωνία και η Ταϊβάν στην Ασία, η Βενεζουέλα, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Αργεντινή στην Αμερική, αρχίζουν να καλλιεργούν την γυναικεία πάλη, δίνοντας το έναυσμα στη διεθνή ομοσπονδία του αθλήματος (FILA) να προκηρύξει τη διοργάνωση του πρώτου παγκόσμιου πρωταθλήματος.

Η αρχή έγινε το 1987 στην πόλη Λόρενσκογκ της Νορβηγίας. Αθλήτριες από τη Γαλλία, τη Νορβηγία, το Βέλγιο, την Ιαπωνία, τη Δανία, την Ολλανδία, τη Σουηδία και την Φινλανδία διαγωνίσθηκαν στις κατηγορίες των 44, 47, 50, 53, 57, 61, 65, 70 και 75 κιλών, προσφέροντας θέαμα και πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Με τις εμπειρίες των προηγούμενων χρόνων, οι αθλήτριες της Γαλλίας κυριάρχησαν στο πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα κατακτώντας 5 χρυσά, 1 ασημένιο και 1 χάλκινο μετάλλιο. 

Ένα χρόνο αργότερα στην πόλη Ντιζόν της Γαλλίας διοργανώθηκε το πρώτο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, με τις Γαλλίδες αθλήτριες να κερδίζουν τα 8 από τα 9 χρυσά μετάλλια. Το δεύτερο παγκόσμιο πρωτάθλημα πάλης διεξήχθη το 1989 στο Μαρτινί της Ελβετίας. Εκτοτε η διοργάνωση διεξάγεται σε ετήσια βάση. Στη σύντομη ιστορία του θεσμού δημιουργήθηκαν ήδη και οι πρώτες ηρωίδες του αγωνίσματος.

Έξι χρυσά μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα (1990, 1991, 1993, 1994, 1995, 1996) και ένα ασημένιο (1992), έχει κατακτήσει η Γιαβόι Ουράνο από την Ιαπωνία στις κατηγορίες 65, 70 και 75 κιλά. Την ακολούθησαν σε διακρίσεις, η Κριστίν Νορντχάγκερ από τον Καναδά με πέντε χρυσά (1994, 1996, 1997, 1998, 2000) ένα ασημένιο (1993) και ένα χάλκινο (1999), η Νίκολα Χάρτμαν από την Αυστρία με πέντε χρυσά (1993, 1994, 1995, 1998, 2000) στην κατηγορία των 62 κιλών και η Γαλλίδα Άνα Γκόμεζ με 4 χρυσά (1993, 1996, 1997, 1999), δύο ασημένια (1994, 1998) και ένα χάλκινο μετάλλιο (1995) στις κατηγορίες 50, 53 και 56 κιλά. 
Το 2004 στην Αθήνα η γυναικεία πάλη πήρε το χρίσμα του ολυμπιακού αγωνίσματος. Τα "κορίτσια" διαγωνίστηκαν σε τέσσερις κατηγορίες σύμφωνα με το πρόγραμμα της FILA (48, 55, 63, 72) και με τη 4η θέση της Σταυρούλας Ζυγούρη στα 63 κιλά ξεκίνησε η ολυμπιακή ιστορία της γυναικείας πάλης.


ΤΟ ΧΑΛΚΙΝΟ ΤΗΣ ΜΙΤΖΙΦΙΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΤΗΣ ΠΟΥΜΠΟΥΡΙΔΟΥ

Στην Ελλάδα η γυναικεία πάλη εμφανίζεται επίσημα το 1992 που διοργανώθηκε στην Αθήνα το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα . Συμμετείχαν 25 αθλήτριες και τον τίτλο της πρωταθλήτριας ομάδας κατέκτησε η ΑΓΕ Χαλκίδας. Ο Αρχέλαος Κατερίνης, ο Εθνικός Αθηνών, η Πρόοδος Αιγάλεω, ο Θεσσαλός Τρικάλων και ο Ηρακλής Ζεφυρίου, υπήρξαν μαζί με την ΑΓΕ Χαλκίδας οι σύλλογοι που διέδωσαν την γυναικεία πάλη στη χώρα μας.  

Πολύ πριν τη διοργάνωση του 1ου πανελληνίου πρωταθλήματος, οι Ελληνίδες αθλήτριες είχαν κάνει αισθητή την παρουσία τους στις διεθνείς διοργανώσεις. Στο 2ο παγκόσμιο πρωτάθλημα, την ελληνική γυναικεία πάλη εκπροσώπησε η Ελένη Μιτζιφίρη της ΑΓΕ Χαλκίδας. Το 1990 στο 3ο παγκόσμιο πρωτάθλημα στην πόλη Λούλεο της Σουηδίας, εκτός από την Ελένη Μιτζιφίρη συμμετείχε και η Λία Νικολάου (5η θέση). Η Μιτζιφίρη έστω και με δύο ήττες, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των 75κ. όπου συμμετείχαν μόνο 3 αθλήτριες. Ήταν το πρώτο διεθνές μετάλλιο για την Ελλάδα στην ιστορία της γυναικείας πάλης. Το 1993 στην πόλη Ιβάνοβο της Ουκρανίας, ήρθαν και οι πρώτες διακρίσεις σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.Η Ευδοξία Γρηγορίου στην κατηγορία των 61κ. και η Λία Νικολάου στα 70κ. κατέκτησαν το ασημένιο μετάλλιο, ενώ η ελληνική ομάδα κατέλαβε την 3η θέση στο βαθμολογικό πίνακα πίσω από τη Ρωσία η οποία κατέκτησε και τα 9 χρυσά μετάλλια, και την Ουκρανία. Το 1998 η Κωσταντίνα Τσιμπανάκου κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο παγκόσμιο και το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα νεανίδων. Η αθλήτρια του Ολυμπιακού Βόλου το 2000 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο (54κ.) στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα νεανίδων και το 2001 το ασημένιο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα νεανίδων. Το πρώτο χρυσό μετάλλιο σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα γυναικών κατέκτησε το 2001 στη Βουδαπέστη για την ελληνική πάλη η Σοφία Πουμπουρίδου των Άνω Λιοσίων στην κατηγορία των 51κ. Στην ίδια διοργάνωση η Τσιμπανάκου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των 56κ. Την επόμενη χρονιά, το 2002 ήρθε και η μεγαλύτερη διάκριση των γυναικών σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με το χρυσό μετάλλιο της Σοφίας Πουμπουρίδου στα 51 κιλά. Τέλος, η Σταυρούλα Ζυγούρη κατετάγη τέταρτη στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, καταλαμβάνοντας την υψηλότερη θέση που έχει πάρει ποτέ Ελληνίδα αθλήτρια πάλης σε Ολυμπιάδα.

Στην Ελλάδα τη γυναικεία πάλη καλλιεργούν σήμερα περισσότερα από 40 σωματεία.