Οκτώ χρόνια μετά τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες
(Αθήνα 1896) και οκτώ χρόνια προτού ιδρυθεί η Διεθνής Ομοσπονδία
Ερασιτεχνικής Πάλης (FILA 1912), διεξήχθη στις 23 Μαρτίου
1904 στη Βιέννη τη μουσική πρωτεύουσα της Δυτικής Ευρώπης,
το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα ελληνορωμαϊκής
πάλης. Συμμετείχαν σε αυτό 26 παλαιστές από την Αυστρία,
τη Δανία, την Γερμανία, την Βοημία και την Ουγγαρία. Το πρόγραμμα
περιελάμβανε αγώνες σε δύο κατηγορίες. Στα 75κ. το
χρυσό μετάλλιο κατέκτησε ο Δανός Σέβεριν Αλντβιστ. Στα +75 κ. τις
έξι πρώτες θέσεις κατέλαβαν παλαιστές από την Αυστρία, με πρώτο
νικητή τον Ρούντολφ Άρνολντ.
Έως και το 1913 που ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος σταμάτησε κάθε
αθλητική δραστηριότητα στην Κεντρική Ευρώπη, η
Βιέννη φιλοξένησε τρία παγκόσμια πρωταθλήματα
ελληνορωμαϊκής πάλης. Στην πρωτεύουσα της Αυστρίας έμελλε να
διοργανωθεί το 1920 και το πρώτο μετά τον πόλεμο παγκόσμιο
πρωτάθλημα. Σε αυτό συμμετείχαν 80 παλαιστές από 4 χώρες και
αγωνίσθηκαν σε 5 κατηγορίες (60, 67,5, 75, 82,5, και +82,5 κιλά).
Το πολιτικό κλίμα στην Ευρώπη δεν ήταν όμως το καλύτερο δυνατό, με
αποτέλεσμα στο διάστημα του μεσοπολέμου να διεξαχθούν συνολικά μόνο
τρία παγκόσμια πρωταθλήματα. Το 1921 τη σκυτάλη από τη Βιέννη
παρέλαβε το Ελσίνκι, για να την παραδώσει με τη
σειρά του το 1922 στη Στοκχόλμη.
Η πρωτεύουσα της Σουηδίας φιλοξένησε και το πρώτο παγκόσμιο
πρωτάθλημα ελληνορωμαϊκής πάλης μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Στις
20 Μαρτίου 1950 στην Στοκχόλμη συγκεντρώθηκαν 98 παλαιστές από 16
χώρες. Οι κατηγορίες είχαν ήδη γίνει οκτώ (52, 57, 62, 67, 73, 79,
87 και +87 κιλά) και τα χρυσά μετάλλια κατέκτησαν παλαιστές από τη
Σουηδία (4), Τουρκία (1), Ουγγαρία (1), Αίγυπτο (1) και Φινλανδία
(1).
Από το 1961 τα παγκόσμια πρωταθλήματα
ελληνορωμαϊκής πάλης διεξάγονται ετησίως, με εξαίρεση τα ολυμπιακά
έτη. Στην 105 χρονη ιστορία του θεσμού οι 52
διοργανώσεις φιλοξενήθηκαν σε τρεις ηπείρους, (Ευρώπη, Αμερική,
Ασία), σε 26 χώρες (Αυστρία, Γερμανία, Φινλανδία, Σουηδία, Ιταλία,
Ουγγαρία, Ιαπωνία, ΗΠΑ, Ρουμανία, Αργεντινή, Καναδάς, Βουλγαρία,
Ιράν, Πολωνία, Λευκορωσία, Μεξικό, Νορβηγία, Ουκρανία, Γαλλία,
Ελβετία, Τσεχία, Ελλάδα, Ρωσία, Κίνα, Αζερμπαϊτζάν και Δανία) και
σε 41 πόλεις (Βιέννη, Βερολίνο, Φρανκφούρτη, Ντίσελντορφ, Ελσίνκι,
Μπρέσλαου, Στοκχόλμη, Νάπολη, Καρλσρούη, Βουδαπέστη, Γιοκοχάμα,
Τολέντο, Χέλσινγκμποργκ, Τάμπερε, Βουκουρέστι, Μαρ ντελ Πλάτα,
Έντμοντον, Σόφια, Τεχεράνη, Κατοβίτσε, Μινσκ, Γκέτεμποργκ, Πόλη
Μεξικού, Σαν Ντιέγκο, Όσλο, Κίεβο, Κόλμποτ, Κλερμόν Φεράν, Μαρτινί,
Όστια, Βάρνα, Πράγα, Βρότσλαβ, Γκάβλε, Αθήνα, Πάτρα, Μόσχα,
Κρετέϊγ, Γκουανγκτσού, Μπακού και Χέρνινγκ.
Η Σουηδία έχει την πρωτοκαθεδρία από πλευράς χωρών με 6
διοργανώσεις και ακολουθούν η Γερμανία με 5, η Αυστρία και η
Φινλανδία με 4, οι ΗΠΑ, η Ουγγαρία, και η Πολωνία με 3 και οι
Ιταλία, Βουλγαρία, Νορβηγία με 2. Από πλευράς πόλεων την πρώτη θέση
με 4 διοργανώσεις κατέχει η Βιέννη και ακολουθούν η Στοκχόλμη και η
Βουδαπέστη με 3, το Τολέντο, το Ελσίνκι, το Τάμπερε και το
Κατοβίτσε με 2.
Έως και το 1960 τα παγκόσμια πρωταθλήματα ελληνορωμαϊκής πάλης
διεξάγονταν στη γηραιά ήπειρο. Το πρώτο πρωτάθλημα
εκτός Ευρώπης και το 16ο στη σειρά, φιλοξενήθηκε το 1961 στην
πόλη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας. Ένα
χρόνο αργότερα, για λογαριασμό της αμερικανικής ηπείρου τους αγώνες
υποδέχθηκε η πόλη Τολέντο των Ηνωμένων
Πολιτειών.
Από το 1904 στα 45 παγκόσμια πρωταθλήματα έχουν απονεμηθεί 1068
μετάλλια (356 χρυσά, 356 ασημένια και 356 χάλκινα). Η
μερίδα του λέοντος ταξίδεψε στις χώρες της πρώην
Σοβιετικής Ενωσης οι οποίες από το 1953 που
πρωτοεμφανίστηκαν στη διοργάνωση έως και το 1991 που έκαναν την
τελευταία εμφάνιση ως ενιαία ομάδα, κατέκτησαν 132 χρυσά, 49
ασημένια και 31 χάλκινα μετάλλια.
Κορυφαίος παλαιστής όλων των εποχών σύμφωνα και με το
δημοψήφισμα της FILA, ανακηρύχθηκε ο Ρώσος
Αλεξάντερ Καρέλιν ο οποίος παρέμεινε
αήττητος σε 9 συνεχόμενα παγκόσμια πρωταθλήματα ((1989, 1990, 1991,
1993, 1994, 1995, 1997, 1998, 1999) κατακτώντας ισάριθμα χρυσά
μετάλλια.
Το 46ο παγκόσμιο πρωτάθλημα αρχικά επρόκειτο να διεξαχθεί από
26-29 Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ. Εξαιτίας του
τρομοκρατικού χτυπήματος της 11ης Σεπτεμβρίου στους δίδυμους
πύργους της αμερικανικής μεγαλούπολης και για λόγους ασφαλείας,
η Διεθνής Ομοσπονδίας Πάλης αποδέχθηκε την πρόταση της
Ελληνικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων Πάλης να φιλοξενηθεί η διοργάνωση
στην Πάτρα και στο Στάδιο "Ολυμπιονίκης Δημήτρης Τόφαλος".
Στο 45ο παγκόσμιο πρωτάθλημα που διεξήχθη το
1999 στην Αθήνα, αθλητές 31 χωρών
πλασαρίστηκαν στην εξάδα των κατηγοριών τους. Τα μετάλλια
κατέκτησαν Ρωσία (2 χρυσά, 1 ασημένιο, 0 χάλκινα), Κούβα (2-1-0),
Κορέα (2-1-0), Καζακστάν (1-1-0), Τουρκία (1-1-0), Γερμανία
(0-1-1), Γαλλία (0-1-0), Πολωνία (0-1-0), Βουλγαρία (0-0-2),
Λευκορωσία (0-0-1), Σουηδία (0-0-1), Ελλάδα (0-0-1), Ισραήλ (0-0-1)
και Κιργιστάν (0-0-1). Στον πίνακα της βαθμολογίας την πρώτη θέση
κατέλαβε η Ρωσία με 40 βαθμούς, την δεύτερη η Κούβα με 38, την
τρίτη η Κορέα με 32, την τέταρτη το Καζακστάν με 26, την πέμπτη η
Τουρκία με 26 και την έκτη η Λευκορωσία με 25 βαθμούς.
Η ελληνική ομάδα κατετάγη 19η με 9 βαθμούς.
ΠΕΝΤΕ ΧΑΛΚΙΝΑ ΜΕΤΑΛΛΙΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΛΑΙΣΤΕΣ
Η ελληνική πάλη μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο εκπροσωπείται
ανελλιπώς σε όλα τα παγκόσμια πρωταθλήματα ελληνορωμαϊκής πάλης.
Στην ιστορία της διοργάνωσης Έλληνες παλαιστές κατέκτησαν 5
χάλκινα μετάλλια. Το 1970 στο Εντμοντον του
Καναδά και το 1971 στη Σόφια ο Πέτρος Γαλακτόπουλος ανέβηκε στο
βάθρο των νικητών στην κατηγορία των 74κ., το 1978 στην Πόλη του
Μεξικού και το 1986 στη Βουδαπέστη ο Χαράλαμπος Χολίδης στα 52 και
57κ. αντίστοιχα και το 1999 στην Αθήνα ο Δημήτρης Αβράμης στην
κατηγορία των 76κ. Το 1953 στη Νάπολη ο Αντώνης
Γεωργούλης του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου είχε καταλάβει την
6η θέση στην κατηγορία των +87κ. Ηταν η πρώτη μεγάλη διάκριση
Έλληνα παλαιστή σε παγκόσμιο πρωτάθλημα. Ο Στέλιος Μηγιάκης το 1974
και το 1979, ο Γιώργος Ποζίδης το 1983, ο Γιώργος Ποικιλίδης επίσης
το 1983, ο Αριστείδης Ρουμπινιάν το 1993, ο Σαρκίς Ελγκιάν το 1994
και ο Δημήτρης Γκολτσιάν το 1995 κατέλαβαν την 4η θέση στις
κατηγορίες τους. Θέση στην εξάδα των κατηγοριών τους κατέλαβαν το
1971 ο Σωτήρης Βέντας και ο Όθων Μοσχίδης.